Inngangur
Yfirlit kafla
Getan til að æxlast er grundvallareiginleiki allra lífvera: flóðhestar fæða flóðhestskálfa, Jósúatré mynda fræ sem Jósúatrésplöntur vaxa upp af og fullvaxnir flamingóar verpa eggjum sem flamingóungar klekjast úr. Ólíkt lífverunum á myndinni geta afkvæmi þó verið lík foreldrum sínum eða ólík þeim. Til dæmis líkjast lirfustig flestra skordýra, svo sem fiðrilda með fullkomna myndbreytingu, sjaldan fullorðinsstigunum.
Margar einfruma lífverur og nokkrar fjölfruma lífverur geta myndað erfðafræðilega eins klóna af sjálfum sér með kynlausri æxlun, en margar einfruma lífverur og flestar fjölfruma lífverur æxlast reglulega með annarri aðferð, kynæxlun. Þessi þróaða aðferð felur í sér að foreldrar mynda tvær einlitna frumur og að þær renna saman og mynda eina tvílitna frumu með endurraðað erfðaefni, það er erfðafræðilega einstaka lífveru. Hjá næstum öllum tegundum sem æxlast með kynæxlun eru þessar tvær einlitna frumur ólíkar að stærð: minni fruman er kölluð karlkyns og sú stærri kvenkyns. Þessar einlitna frumur verða til við tegund frumuskiptingar sem kallast meiósa, eða rýriskipting. Kynæxlun, sem felur í sér bæði meiósu og frjóvgun, skapar breytileika meðal afkvæma sem gæti skýrt þróunarfræðilegan árangur kynæxlunar. Langflestir heilkjörnungar, bæði fjölfruma og einfruma, geta notað eða verða að nota einhvers konar meiósu og frjóvgun til að fjölga sér.
Hjá flestum plöntum og dýrum þroskast okfruman sem myndast við frjóvgun í fullvaxna lífveru eftir þúsundir umferða mítósufrumuskiptingar.