47.3 Ógnir við líffræðilega fjölbreytni
47.3 Ógnir við líffræðilega fjölbreytni
Námsmarkmið
Í lok þessa hluta munt þú geta gert eftirfarandi:
Kjarnaógnin við líffræðilega fjölbreytni á jörðinni, og þar með við velferð manna, er samspil fólksfjölgunar og auðlindanýtingar. Mannkynið þarf auðlindir til að lifa og vaxa, og þessar auðlindir eru teknar úr umhverfinu á ósjálfbæran hátt. Þrjár stærstu beinu ógnirnar við líffræðilega fjölbreytni eru búsvæðamissir, ofnýting og innleiðing framandi tegunda. Fyrstu tvær eru bein afleiðing fólksfjölgunar og auðlindanotkunar. Sú þriðja stafar af auknum hreyfanleika og viðskiptum. Fjórða meginorsök útdauða, loftslagsbreytingar af mannavöldum, hefur ekki enn haft mikil áhrif, en spáð er að hún verði veruleg á þessari öld. Hnattrænar loftslagsbreytingar eru einnig afleiðing orkuþarfar mannkyns og notkunar jarðefnaeldsneytis til að mæta þeirri þörf (mynd 47.10). Umhverfisvandamál, svo sem eitruð mengun, hafa sértæk áhrif á tegundir, en eru almennt ekki talin jafnstórar ógnir og hinar.
Búsvæðamissir
Menn treysta á tækni til að breyta umhverfi sínu og leysa af hólmi ákveðin hlutverk sem náttúruleg vistkerfi sinntu áður. Aðrar tegundir geta það ekki. Eyðing vistkerfis þeirra, hvort sem það er skógur, eyðimörk, graslendi, ferskvatnsós eða sjávarumhverfi, drepur einstaklinga tegundarinnar. Tegundin deyr út ef allt búsvæði hennar innan útbreiðslusvæðisins er fjarlægt. Eyðing búsvæða af mannavöldum jókst hratt á síðari hluta 20. aldar. Lítum á einstaka líffræðilega fjölbreytni Súmötru: þar lifir ein tegund órangútana, fíll í bráðri útrýmingarhættu og Súmötru-tígurinn, en helmingur skóga Súmötru er nú horfinn. Nágrannaeyjan Borneó, heimkynni annarrar tegundar órangútana, hefur misst svipað stórt skógarsvæði. Skógartap heldur áfram á vernduðum svæðum Borneó. Allar þrjár tegundir órangútana eru nú skráðar í útrýmingarhættu hjá IUCN, en þær eru aðeins sýnilegustu fulltrúar þúsunda tegunda sem munu ekki lifa af hvarf skóganna á Súmötru og Borneó. Skógarnir eru felldir vegna timburs og til að rýma fyrir olíupálmaekrum (mynd 47.11). Pálmaolía er notuð í margar vörur, þar á meðal matvæli, snyrtivörur og lífdísil í Evrópu. Fimm ára mat á hnattrænu tapi skógarþekju á árunum 2000 til 2005 var 3,1 prósent. Í rökum hitabeltisskógum, þar sem skógartap stafar fyrst og fremst af timburvinnslu, töpuðust 272.000 km2 af 11.564.000 km2 heildarflatarmáli á heimsvísu, eða 2,4 prósent. Í hitabeltinu fela slík töp vissulega einnig í sér útdauða tegunda vegna mikillar einlendni, það er vegna tegunda sem finnast aðeins á afmörkuðu landsvæði og hvergi annars staðar.
Hversdagsleg tenging
Að koma í veg fyrir eyðileggingu búsvæða með skynsamlegu vali á timbri
Flestir neytendur vita ekki að byggingarvörur sem þeir kaupa geta stuðlað að búsvæðamissi og útdauða tegunda. Markaðurinn fyrir ólöglega unnið hitabeltistimbur er þó gríðarstór og viðarvörurnar rata oft í byggingavöruverslanir í Bandaríkjunum. Samkvæmt einu mati gætu 10 prósent innflutts timburs í Bandaríkjunum, stærsta neytanda viðarvara í heiminum, verið ólöglega felld. Árið 2006 jafngilti þetta 3,6 milljörðum dollara í viðarvörum. Flestar ólöglegu vörurnar eru fluttar inn frá löndum sem starfa sem milliliðir en eru ekki upprunalönd viðarins.
Hvernig er hægt að ákvarða hvort viðarvara, eins og gólfefni, hafi verið unnin á sjálfbæran eða jafnvel löglegan hátt? Forest Stewardship Council (FSC) vottar sjálfbærar skógarafurðir, því er ein leið til að tryggja að viðurinn hafi ekki verið tekinn ólöglega úr hitabeltisskógi að leita eftir vottun þeirra á gólfefnum og öðrum harðviðarvörum. Vottun gildir um tilteknar vörur, ekki framleiðanda; sumar vörur framleiðanda gætu verið án vottunar á meðan aðrar vörur eru vottaðar. Þó að til séu aðrar vottanir studdar af iðnaðinum en FSC, eru þær óáreiðanlegar vegna skorts á sjálfstæði frá iðnaðinum. Önnur nálgun er að kaupa innlendar viðartegundir. Þó að það væri frábært ef til væri listi yfir löglegar á móti ólöglegum viðarvörum, er það ekki svo einfalt. Lög um skógarhögg og skógrækt eru breytileg eftir löndum; það sem er ólöglegt í einu landi getur verið löglegt í öðru. Hvar og hvernig vara er unnin og hvort skóginum sem hún kemur úr sé viðhaldið á sjálfbæran hátt hefur allt áhrif á hvort viðarvara fái vottun frá FSC. Ef þú ert í vafa er alltaf góð hugmynd að spyrja spurninga um hvaðan viðarvara kom og hvernig birgirinn viti að hún hafi verið unnin löglega.
Eyðing búsvæða getur haft áhrif á önnur vistkerfi en skóga. Ár og lækir eru mikilvæg vistkerfi sem oft er breytt með uppbyggingu lands, stíflum, skurðgreftri, farvegsbreytingum eða vatnstöku. Stíflur hafa áhrif á vatnsrennsli í öllum hlutum árinnar og geta dregið úr eða eytt stofnum sem höfðu aðlagast náttúrulegu rennsli hennar. Til dæmis er áætlað að 91 prósenti áa í Bandaríkjunum hafi verið breytt á einhvern hátt. Breytingarnar fela meðal annars í sér stíflur til orkuframleiðslu eða vatnsgeymslu, flóðgarða til að koma í veg fyrir flóð og dýpkun eða færslu farvega til að skapa land sem hentar betur mannlegri uppbyggingu. Margar fisk- og froskdýrategundir og fjölmargar ferskvatnssamlokur í Bandaríkjunum hafa fækkað vegna stíflunar áa og búsvæðamissis. Eyðing búsvæða, jafnvel þegar hún er gerð í þágu manna, getur einnig haft neikvæð áhrif á okkur. Óhóflegt jarðvegsrof eftir skógareyðingu getur til dæmis fjarlægt frjóan jarðveg og gert árvatn eitrað. Vísindamenn og náttúruverndarsinnar á borð við Wangari Maathai, sem stofnaði Green Belt-hreyfinguna í Kenýa, leggja áherslu á endurplöntun trjáa til að endurheimta búsvæði og koma í veg fyrir skaða af völdum skógareyðingar. Maathai hlaut Nóbelsverðlaun fyrir starf sitt en lést því miður árið 2011.
Ofnýting
Ofnýting er alvarleg ógn við margar tegundir, en sérstaklega við vatna- og sjávartegundir. Þrátt fyrir reglur og vöktun eru nýleg dæmi um hrun fiskveiða. Þorskveiðar í vestanverðu Atlantshafi eru meðal þekktustu dæmanna. Þótt þær hafi verið gríðarlega afkastamiklar í 400 ár urðu þær ósjálfbærar eftir að nútímalegir verksmiðjutogarar komu til sögunnar á níunda áratug 20. aldar. Hrun fiskveiða stafar bæði af efnahagslegum og pólitískum þáttum. Fiskveiðum er stjórnað sem sameiginlegri alþjóðlegri auðlind, jafnvel þegar veiðisvæðið liggur innan landhelgi einstaks ríkis. Sameiginlegar auðlindir verða fyrir efnahagslegum þrýstingi sem kallast harmleikur almenninganna: í raun hefur enginn einstakur veiðimaður hvata til að halda aftur af sér þegar auðlindin er ekki í hans eigu. Ofnýting er algeng niðurstaða. Hún versnar þegar aðgangur að fiskveiðum er opinn og óregla ríkir og þegar tækni gerir veiðimönnum kleift að ofveiða. Í sumum fiskveiðum er líffræðilegur vöxtur auðlindarinnar minni en mögulegur hagnaðarvöxtur ef tími og fjármunir væru lagðir annars staðar. Í slíkum tilvikum, til dæmis hjá hvölum, munu efnahagsleg öfl ávallt ýta undir veiðar þar til stofninn deyr út.
Tengill í námsefni
Skoðaðu gagnvirkt kort U.S. Fish & Wildlife Service yfir mikilvæg búsvæði fyrir tegundir í útrýmingarhættu og tegundir í hættu í Bandaríkjunum. Til að byrja skaltu velja „Visit the online mapper“.
Að mestu leyti er hrun fiskistofna ekki jafgilt líffræðilegum útdauða – síðasti fiskur tegundar er sjaldan veiddur úr sjónum. Á sama tíma er hrun fiskistofna samt skaðlegt fyrir fisktegundir og vistkerfi þeirra. Það eru nokkur tilvik þar sem raunverulegur útdauði er möguleiki. Hvalir hafa hægvaxandi stofna vegna lágrar æxlunartíðni og eru því í hættu á algjörum útdauða vegna veiða. Það eru nokkrar tegundir hákarla með takmarkaða útbreiðslu sem eru í hættu á útdauða. Vartarar (groupers) eru annar stofn almennt hægvaxandi fiska sem, í Karíbahafinu, inniheldur fjölda tegunda sem eru í hættu á útdauða vegna ofveiði.
Kóralrif eru gríðarlega fjölbreytt sjávarvistkerfi sem standa frammi fyrir bráðri hættu af völdum nokkurra ferla. Rifin hýsa þriðjung sjávarfisktegunda heimsins, um 4.000 tegundir, þótt þau myndi aðeins 1 prósent búsvæða sjávar. Í flestum heimilisfiskabúrum með sjávardýrum eru villtveiddar lífverur, ekki ræktaðar. Þótt ekki sé vitað til þess að nein tegund hafi dáið út vegna gæludýraverslunar með sjávartegundir sýna rannsóknir að stofnar sumra tegunda hafa minnkað vegna veiða, sem bendir til að veiðarnar séu ekki sjálfbærar. Áhyggjur eru einnig af áhrifum gæludýraverslunar á sumar landtegundir, svo sem skjaldbökur, froskdýr, fugla, plöntur og jafnvel órangútana.
Tengill í námsefni
Horfðu á stutt myndband um hlutverk sjávarvistkerfa í velferð manna og hnignun vistkerfa hafsins.
„Bush meat“ (villibráð) er samheiti yfir villt dýr sem drepin eru til matar. Veiðar eru stundaðar um allan heim, en talið er að veiðiaðferðir, sérstaklega í miðbaugshlutum Afríku og hlutum Asíu, ógni fjölda tegunda með útdauða. Hefðbundið var villibráð í Afríku veidd til að fæða fjölskyldur beint; hins vegar hefur nýleg markaðsvæðing iðjunnar gert það að verkum að villibráð er nú fáanleg í matvöruverslunum, sem hefur aukið veiðihlutfall upp í ósjálfbært stig. Auk þess hefur fólksfjölgun aukið þörfina fyrir próteinríka fæðu sem landbúnaður annar ekki. Tegundir sem ógnað er af villibráðarversluninni eru aðallega spendýr, þar á meðal margir prímatar sem lifa í Kongó-lægðinni.
Framandi tegundir
Framandi tegundir eru tegundir sem hafa verið fluttar viljandi eða óviljandi inn í vistkerfi þar sem þær þróuðust ekki. Til dæmis var kudzu (Pueraria lobata), sem er upprunnið í Japan, flutt til Bandaríkjanna árið 1876. Síðar var plantan gróðursett til jarðvegsverndar. Vandinn er að hún vex of vel í suðausturhluta Bandaríkjanna, allt að um 30 cm á dag. Hún er nú ágeng meindýrategund og þekur yfir 2,8 milljónir hektara í suðausturhluta Bandaríkjanna. Ef innflutt tegund getur lifað af í nýju búsvæði sínu birtist innleiðingin í mældu útbreiðslusvæði tegundarinnar. Flutningar manna á fólki og vörum, þar á meðal viljandi flutningur lífvera í viðskiptaskyni, hafa stóraukið innleiðingu tegunda í ný vistkerfi, stundum yfir vegalengdir sem tegundin gæti aldrei sjálf ferðast og utan útbreiðslusvæðis náttúrulegra afræningja hennar.
Flestar innleiðingar framandi tegunda mistakast líklega vegna þess að fáir einstaklingar berast inn eða vegna lélegrar aðlögunar að vistkerfinu sem tegundin kemst í. Sumar tegundir hafa þó fyrirfram aðlaganir sem geta gert þær sérstaklega farsælar í nýju vistkerfi. Slíkar framandi tegundir fjölga sér oft mjög hratt í nýja búsvæðinu og breyta vistfræðilegum aðstæðum í nýja umhverfinu, sem ógnar tegundum sem þar voru fyrir. Af þessum sökum eru framandi tegundir einnig kallaðar ágengar tegundir. Þær geta ógnað öðrum tegundum með samkeppni um auðlindir, afráni eða sjúkdómum. Til dæmis hefur evrasíski stjörnuþistillinn, einnig kallaður blettaknappur, lagt undir sig sum opin graslendi í vesturríkjum Bandaríkjanna og gert þau ónothæf. Hann er þó mjög nektarrík planta til hunangsframleiðslu og styður mörg frjóberandi skordýr, meðal annars farfiðrildi kóngafiðrildisins í norðurmiðríkjum á borð við Michigan.
Tengill í námsefni
Skoðaðu gagnvirkan alþjóðlegan gagnagrunn yfir framandi eða ágengar tegundir.
Vötn og eyjar eru sérstaklega viðkvæm fyrir útdauðaógnum af völdum innleiddra tegunda. Í Viktoríuvatni, eins og áður kom fram, bar viljandi innleiðing nílarkarfans að miklu leyti ábyrgð á útdauða um 200 einlendra síkliðutegunda. Brúna trjáslangan barst óviljandi með flugvélum frá Salómonseyjum til Gvam árið 1950 (mynd 47.12) og hefur leitt til útdauða þriggja fuglategunda og þriggja til fimm skriðdýrategunda sem voru einlendar á eyjunni. Nokkrum öðrum tegundum er enn ógnað. Brúna trjáslangan er lagin við að nýta flutninga manna til að dreifast; ein fannst meira að segja í flugvél sem kom til Corpus Christi í Texas. Stöðug árvekni starfsfólks flugvalla, hers og atvinnuflugvéla er nauðsynleg til að koma í veg fyrir að slangan berist frá Gvam til annarra eyja í Kyrrahafi, sérstaklega Hawaii. Eyjar þekja ekki stórt landsvæði á jörðinni, en vegna einangrunar frá forfeðrum á meginlöndum hýsa þær óvenjulega margar einlendar tegundir.
Nú virðist hnattræn hnignun froskdýrategunda, sem varð ljós á tíunda áratug 20. aldar, að hluta stafa af sveppnum Batrachochytrium dendrobatidis, sem veldur sjúkdómnum kítríðsveppasýki (mynd 47.13). Vísbendingar eru um að sveppurinn sé upprunninn í Afríku og hafi hugsanlega dreifst um heiminn með flutningi á algengri rannsóknar- og gæludýrategund, afríska klófrosknum (Xenopus laevis). Vel má vera að líffræðingar sjálfir beri ábyrgð á útbreiðslu sjúkdómsins um heiminn. Norður-ameríski nautafroskurinn (Rana catesbeiana), sem hefur einnig verið fluttur víða sem matardýr en sleppur auðveldlega úr haldi, lifir flestar sýkingar af Batrachochytrium dendrobatidis og getur virkað sem sjúkdómsforðabúr. Hann er einnig gráðugt rándýr í ferskvatnsvötnum.
Fyrstu vísbendingar benda til þess að annar sveppasýkill, Geomyces destructans, sem fluttur var inn frá Evrópu, valdi hvítsnoppuveiki sem sýkir leðurblökur í vetrardvala í hellum í austurhluta Norður-Ameríku og hefur breiðst út frá upprunastað í vesturhluta New York-fylkis (mynd 47.14). Sjúkdómurinn hefur stórfellt fækkað leðurblökustofnum og ógnar útdauða tegunda sem þegar eru skráðar í útrýmingarhættu: Indiana-leðurblökunni (Myotis sodalis) og hugsanlega Virginíu-stóreyra leðurblökunni (Corynorhinus townsendii virginianus). Óljóst er hvernig sveppurinn barst inn, en rökrétt tilgáta er að hellaskoðunarfólk hafi óviljandi borið sveppinn með sér á fötum eða búnaði frá Evrópu.
Loftslagsbreytingar
Loftslagsbreytingar, sérstaklega sú hlýnun af mannavöldum sem nú fer vaxandi, eru viðurkenndar sem stór útdauðaógn, einkum þegar þær tvinnast saman við aðrar ógnir á borð við búsvæðamissi og útbreiðslu sjúkdómsvalda. Vísindamenn eru ósammála um líklega stærð áhrifanna; áætlanir um útdauðahraða eru frá 15 prósentum til 40 prósenta tegunda sem gætu stefnt í útdauða fyrir árið 2050. Vísindamenn eru þó sammála um að loftslagsbreytingar muni breyta svæðisbundnu loftslagi, þar með talið úrkomu- og snjókomumynstri, og gera búsvæði óhentugri þeim tegundum sem þar lifa, sérstaklega einlendum tegundum. Hlýnunin mun færa kaldari loftslagsbelti í átt að norður- og suðurpól, sem neyðir tegundir til að elta þau loftslagsskilyrði sem þær eru aðlagaðar að, jafnframt því sem eyður í búsvæðum verða á leiðinni. Hliðrun útbreiðslusvæða mun skapa ný samkeppnisskilyrði þegar tegundir komast í snertingu við aðrar tegundir sem ekki voru til staðar á sögulegu útbreiðslusvæði þeirra. Ein slík óvænt snerting er milli ísbjarna og grábjarna. Áður höfðu þessar tvær aðskildu tegundir aðskilin útbreiðslusvæði. Nú skarast útbreiðslusvæði þeirra og staðfest eru dæmi um að þær hafi makast og eignast lífvænleg afkvæmi, þótt óljóst sé hvort þau geti frjóvgast aftur með annarri hvorri foreldrategundinni. Breytt loftslag raskar einnig viðkvæmri tímasettri aðlögun tegunda að árstíðabundnum fæðuauðlindum og æxlunartímum. Mörg ósamræmi af þessu tagi, tengd breytingum á framboði auðlinda og tímasetningu, hafa þegar verið skráð.
Hliðrun útbreiðslusvæða sést nú þegar: til dæmis hafa útbreiðslusvæði sumra evrópskra fuglategunda færst 91 km norður á bóginn. Sama rannsókn gaf til kynna að ákjósanleg hliðrun miðað við hlýnun væri tvöföld sú vegalengd, sem bendir til þess að stofnarnir færi sig ekki nógu hratt. Hliðrun útbreiðslusvæða hefur einnig sést hjá plöntum, fiðrildum, öðrum skordýrum, ferskvatnsfiskum, skriðdýrum og spendýrum.
Loftslagsstiglar munu einnig færast upp fjöll, sem að lokum þrengir að tegundum ofar í hæð og útrýmir búsvæði þeirra tegunda sem aðlagaðar eru mestu hæðunum. Sum loftslag munu hverfa alveg. Hraðari hlýnun á norðurslóðum dregur verulega úr snjókomu og myndun hafíss. Án íssins geta tegundir eins og ísbirnir ekki veitt seli með góðum árangri, en selir eru eina áreiðanlega fæðuuppspretta þeirra. Útbreiðsla hafíss hefur farið minnkandi síðan mælingar hófust um miðja tuttugustu öldina, og hnignunarhraðinn sem sést hefur á undanförnum árum er mun meiri en áður var spáð.
Að lokum mun hlýnun jarðar hækka sjávarborð vegna bræðsluvatns frá jöklum og rúmmálsaukningar hlýrra vatns. Strandlengjur munu fara á kaf, sem minnkar stærð eyja og hefur áhrif á sumar tegundir, og margar eyjar munu hverfa alveg. Auk þess verður hægfara bráðnun og síðari endurfrysting póla, jökla og háfjalla, hringrás sem hefur séð umhverfinu fyrir ferskvatni um aldir, einnig í hættu. Þetta gæti leitt til ofgnóttar saltvatns og skorts á ferskvatni.