Inngangur

Á níunda áratug 20. aldar uppgötvuðu líffræðingar sem störfuðu við Viktoríuvatn í Afríku eina merkilegustu afurð þróunar á jörðinni. Viktoríuvatn er í Sigdalnum mikla; það er gríðarstórt og djúpt stöðuvatn, um 68.900 km² að flatarmáli (stærra en Huron-vatn, næststærsta stöðuvatnið í Stóru vötnum Norður-Ameríku). Líffræðingarnir rannsökuðu tegundir í fiskaætt sem kallast síkliður. Þegar þeir söfnuðu fisksýnum á mismunandi stöðum í vatninu greindu rannsakendurnir samtals meira en 500 tegundir sem höfðu þróast þar. Vísindamennirnir komust þó fljótlega að því að hinn ágengi nílarkarfi væri að eyða síkliðustofni vatnsins og leiddi þannig hundruð síkliðutegunda til útdauða með hrikalegum hraða.