7.2 Þekking
7.2 Þekking
Námsmarkmið
Í lok þessa hluta muntu geta:
Hvað merkir það að segja að einhver viti eitthvað? Þekking er mikilvægt hugtak á öllum sviðum hugsunar. Hún er markmið rannsókna og nýtur því sérstöðu. Rannsókn á eðli þekkingar sýnir jafnframt mikilvægi annarra lykilhugtaka þekkingarfræðinnar, einkum rökstuðnings.
Platon og hin hefðbundna skilgreining á þekkingu
Platon, einn áhrifamesti heimspekingur Forn-Grikkja, setti fram þá tilgátu að þekking væri sönn rökstudd skoðun. Greining hans er þekkt sem hin hefðbundna skilgreining á þekkingu. Samkvæmt henni veit einstaklingur S að staðhæfing P gildir ef og aðeins ef
Tilgáta Platons um þekkingu, oft nefnd JTB-greiningin eftir enska orðasambandinu „justified true belief“, það er sönn rökstudd skoðun, höfðar sterkt til innsæis. Setningin „Jón veit að P en hann telur P ekki satt“ hljómar mótsagnakennd. Til að vita eitthvað verður maður fyrst að hafa skoðun á því. Ekki er heldur hægt að segja: „Ali veit að P en P er ósatt.“ Enginn getur búið yfir þekkingu á því sem er ósatt; þekking krefst sannleika. Að lokum ætti enginn að teljast vita að P nema hann hafi ástæðu til að telja P satt, það er rökstuðning fyrir P.
Vandamál hinnar hefðbundnu skilgreiningar á þekkingu
Sú skoðun Platons að þekking væri sönn rökstudd skoðun var almennt viðurkennd fram á tuttugustu öld, í meira en tvö þúsund ár. Þegar greiningin var dregin í efa hófst ör þróun í þekkingarfræði. Hér er gagndæmaaðferðinni fylgt í rökræðunni um eðli þekkingar. JTB-greining Platons varð fyrst fyrir gagnrýni.
Árið 1963 birti bandaríski heimspekingurinn Edmund Gettier (1927–2021) stutta grein sem bar titilinn „Is Justified True Belief Knowledge?“ („Er sönn rökstudd skoðun þekking?“). Greinin kollvarpaði JTB-greiningunni í vestrænni heimspeki. Gettier setti þar fram tvö gagndæmi gegn greiningu Platons. Í þeim virðist einstaklingur hafa sanna rökstudda skoðun en samt skorta þekkingu. Gettier var ekki fyrstur til að setja fram slíkt gagndæmi, en grein hans varð fyrst til að hafa víðtæk áhrif. Dæmi sem virðist grafa undan JTB-greiningu Platons kallast því Gettier-dæmi. Slík dæmi sýna veikleika greiningarinnar, sem nefndur er Gettier-vandinn.
Hilling Dharmakīrtis
Elsta þekkta Gettier-dæmið er miklu eldra en heitið sjálft. Indverski búddíski heimspekingurinn Dharmakīrti setti það fram á áttundu öld. Í dæminu er þreyttur hirðingi á ferð um eyðimörk í leit að vatni (Dreyfus 1997). Hann kemur upp á fjallshrygg, sér það sem virðist vera vin í dalnum fyrir neðan og myndar sér þá skoðun að þar sé vatn. Vinurinn er þó aðeins hilling. Samt er vatn í dalnum, rétt undir yfirborðinu þar sem hillingin birtist. Skynreynslan veitir hirðingjanum rökstuðning fyrir þeirri skoðun að vatn sé í dalnum og skoðunin er sönn. Samt virðist hún ekki teljast þekking. Dharmakīrti ályktar að ekki sé hægt að segja að hirðinginn viti að vatn sé í dalnum, því ástæða skoðunarinnar er blekkjandi hilling.
Dæmi Russells
Þú hefur ef til vill heyrt orðatiltækið „Jafnvel biluð klukka sýnir réttan tíma tvisvar á sólarhring.“ Næsta dæmi byggist á þessari staðreynd. Árið 1948 lýsti Bertrand Russell manni sem lítur á stöðvaða klukku einmitt þegar hún sýnir réttan tíma:
Maður lítur á klukku sem gengur ekki, þótt hann haldi að hún gangi, og vill svo til að líta á hana einmitt þegar hún sýnir réttan tíma. Hann öðlast sanna skoðun um tímann en ekki verður sagt að hann búi yfir þekkingu. (Russell 1948, 154)
Hugsum okkur að klukkan sé þekkt fyrir áreiðanleika. Maðurinn hefur því rökstuðning fyrir þeirri skoðun að klukkan sé til dæmis 4:30. Eins og dæmið gerir ráð fyrir er það satt. Klukkan gengur hins vegar ekki og maðurinn lítur af tilviljun á hana á öðru þeirra tveggja augnablika sólarhringsins þegar hún sýnir réttan tíma. Það er því einber heppni að skoðun hans er sönn. Russell ályktar að ekki verði sagt að maðurinn viti hvað klukkan er.
Sveit gervihlaðanna
Síðasta Gettier-dæmið sem hér er skoðað er eftir bandaríska heimspekinginn Carl Ginet (f. 1932) (Goldman 1976). Henry ekur um friðsæla sveit með ökrum og hlöðum. Hann veit ekki að svæðið er kvikmyndasett og að allar hlöðurnar nema ein eru aðeins framhliðar. Þegar Henry horfir á eina þeirra hugsar hann: „Þetta er hlaða.“ Fyrir tilviljun horfir hann á einu raunverulegu hlöðuna. Öll skilyrði greiningar Platons virðast uppfyllt. Henry horfir í raun á hlöðu og telur að þar sé hlaða. Skoðun hans er einnig mynduð á rökstuddum grunni: við venjuleg birtuskilyrði notar hann sjónina til að bera kennsl á algengan hlut. Samt virðist ekki sanngjarnt að segja að Henry viti að þetta sé hlaða. Hann hefði auðveldlega getað horft á eina af framhliðunum og talið hana vera raunverulega hlöðu. Það er hending að hann velur þá einu sem er ósvikin.
Tafla 7.2 dregur saman Gettier-dæmin sem fjallað er um í þessum hluta.
| Dæmi | Höfundur | Lýsing | Hvernig ögrar dæmið skilgreiningu Platons á þekkingu sem sannri rökstuddri skoðun? |
|---|---|---|---|
| Hilling Dharmakīrtis | Indverski búddíski heimspekingurinn Dharmakīrti á áttundu öld | Ferðalangur í eyðimörk sér hillingu sem líkist vatnsvin í dal og ályktar að þar sé vatn. Vatn er í dalnum en það er undir yfirborðinu og sést ekki. | Ekki verður sagt að ferðalangurinn viti að vatn sé í dalnum, því ástæða skoðunar hans er blekkjandi hilling. |
| Dæmi Russells | Breski heimspekingurinn Bertrand Russell (1872–1970) | Maður lítur á stöðvaða klukku einmitt þegar hún sýnir réttan tíma og dregur rétta ályktun um tímann. | Það er aðeins heppni að skoðun mannsins um tímann er sönn. Því verður ekki sagt að hann viti hvað klukkan er. |
| Sveit gervihlaðanna | Bandaríski heimspekingurinn Carl Ginet (f. 1932) | Maður ekur um kvikmyndasett fullt af gervihlöðum, horfir fyrir tilviljun á einu raunverulegu hlöðuna og ályktar: „Þetta er hlaða.“ | Ekki verður sagt með sanngirni að hann viti að þetta sé raunveruleg hlaða, því hann hefði auðveldlega getað talið eina af gervihlöðunum raunverulega og haft rangt fyrir sér. |
Viðbrögð við hefðbundinni skilgreiningu Platons
Hin hefðbundna greining Platons á þekkingu sem sannri rökstuddri skoðun er ófullnægjandi, eins og Gettier-dæmi sýna. Að skoðun sé sönn og rökstudd nægir ekki til að hún teljist þekking. Í öllum dæmunum virðist einstaklingurinn hafa sanna rökstudda skoðun en ekki þekkingu. Þetta merkir þó ekki að skoðun, sannleikur eða rökstuðningur séu ónauðsynleg. Þegar staðhæfingaþekking er annars vegar eru heimspekingar sammála um að skoðun og sannleikur séu nauðsynleg skilyrði þekkingar. Ekki verður sagt að einhver viti að staðhæfing gildi ef hann telur hana ekki sanna. Og eigi skoðun að teljast þekking getur hún ekki verið ósönn. Tilraunir til að leysa Gettier-vandann fara því aðra af tveimur leiðum: annaðhvort er rökstuðningsskilyrðinu skipt út fyrir sterkara skilyrði eða fjórða skilyrði bætt við JTB-greininguna svo hún verði nægjanleg.
Engar ósannar forsendur
Í dæmum Dharmakīrtis og Russells leiðir ályktun frá ósannri forsendu til sannrar skoðunar. Gilbert Harman (1928–2021) lagði því til viðbótarskilyrðið „engar ósannar forsendur“ (Harman 1973). Ósönn forsenda er rangt skref í rökfærslu. Samkvæmt Harman veit S að P ef og aðeins ef P er sönn, S telur P sanna, S hefur rökstuðning fyrir P og S leiddi P ekki af neinu ósönnu.
Harman taldi að mörg gagndæmi gegn hefðbundnu greiningunni ættu sameiginlegan eiginleika: sannleikur skoðunarinnar tengdist ekki með viðeigandi hætti þeim gögnum sem leiddu til hennar. Í dæmi Dharmakīrtis gerir vatnið undir yfirborðinu staðhæfinguna „Það er vatn í dalnum“ sanna. Hirðinginn myndar sér skoðunina hins vegar vegna þeirrar röngu skoðunar að hillingin sé vin. Það sem gerir niðurstöðuna sanna tengist því ekki ástæðu hans fyrir að telja hana sanna. Sé skilyrði Harmans bætt við, svo rökfærslan megi ekki byggjast á röngu skrefi, telst skoðun hirðingjans ekki lengur þekking.
Viðbót Harmans skýrir hvers vegna hirðinginn býr ekki yfir þekkingu og samræmist því innsæi að maðurinn í dæmi Russells viti ekki hvað klukkan er. Hún leysir þó ekki öll Gettier-dæmi. Henry myndar sér skoðunina að hann horfi á hlöðu vegna skynreynslu sinnar af raunverulegri hlöðu. Hann ályktar ekki út frá rangri forsendu á borð við „Öll mannvirki á leið minni eru hlöður.“ Niðurstaðan sprettur beint af skynreynslu hans. Samt er það heppni að hann horfir ekki á eina af fjölmörgum hlöðuframhliðum svæðisins, svo skoðunin virðist enn ekki vera þekking. Greining Harmans stenst því ekki gagndæmið um gervihlöðurnar og leysir ekki Gettier-vandann.
Hrekjandi gögn og aðrir möguleikar
Henry myndar sér fyrir tilviljun sanna skoðun um einu raunverulegu hlöðuna. Ef hann vissi af hlöðuframhliðunum myndu þær upplýsingar grafa undan rökstuðningi hans. Sú staðreynd er hrekjandi gagn. Keith Lehrer og Thomas Paxson yngri lögðu til að sönn rökstudd skoðun væri þekking ef engin slík gögn væru til (Lehrer og Paxson 1969). S veit að P ef P er sönn, S telur P sanna, S hefur rökstuðning fyrir P og engin hrekjandi gögn eru til gegn P.
Skilyrðið um „engin hrekjandi gögn“ leysir Gettier-dæmin þrjú sem hér hafa verið rædd. Í hverju þeirra eru til gögn sem myndu grafa undan rökstuðningi einstaklingsins ef hann þekkti þau. Henry veit ekki að hann horfir á hlöðu vegna þess að flestar sýnilegar hlöður á svæðinu eru gervihlöður. Maðurinn í dæmi Russells veit ekki hvað klukkan er vegna þess að klukkan er stöðvuð. Skilyrðið leysir því mörg Gettier-dæmi, en nú þarf að greina nákvæmlega hvenær gögn teljast hrekjandi. Skilgreiningin segir aðeins að þau myndu grafa undan rökstuðningi, ekki hvernig. Ekki geta öll gögn sem veikja skoðun talist hrekjandi, því þá yrði afar erfitt að öðlast þekkingu. Fyrir margar sannar rökstuddar skoðanir okkar eru til óþekkt gögn sem gætu veikt rökstuðninginn. Við tökum til dæmis fjölmargar skoðanir upp eftir öðrum. Rannsóknir benda til þess að fólk segi að meðaltali eina lygi á dag (DePaulo o.fl. 1996; Serota, Levine og Boster 2010). Þegar einhver segir þér eitthvað kann því að vera satt að hann hafi logið fyrr um daginn. Nægir sú staðreynd til að grafa undan rökstuðningi þínum fyrir því að trúa honum?
Þar sem hrekjandi gagn grefur undan rökstuðningi veltur það sem telst hrekjandi á því hvað rökstuðningur er. Allar þekkingarkenningarnar sem hér hafa verið skoðaðar gera ráð fyrir rökstuðningi sem grunnhugtaki. Þær segja að skoðun verði að vera rökstudd en ekki hvernig eigi að meta eða ákvarða rökstuðninginn.
Vandinn við rökstuðning
Hefðbundna greiningin segir að þekking sé sönn rökstudd skoðun. Jafnvel þótt við samþykkjum þá skilgreiningu getum við efast um hvort tiltekin sönn skoðun sé þekking með því að spyrja hvort hún sé nægilega rökstudd. Hvað telst rökstuðningur? Rökstuðningur er vítt hugtak. Ítarleg greining á þekkingu ætti ef til vill ekki aðeins að fullyrða að rökstuðningur sé nauðsynlegur heldur skýra nákvæmlega í hverju hann felst. Í næsta hluta er rökstuðningur kannaður nánar og skoðað hvernig sumir kenningasmiðir vilja skipta rökstuðningsskilyrðinu út til að leysa Gettier-vandann.