Samantekt

Samantekt

12.1 Yfirlit yfir fjármálamarkaði í Bandaríkjunum

Fjármálamarkaði má meðal annars flokka eftir líftíma fjármálagerninga. Peningamarkaður nær til skammtímagerninga en fjármagnsmarkaður til gerninga með lengri líftíma. Á fjármagnsmarkaði afla fyrirtæki sér langtímafjármögnunar með útgáfu skuldabréfa eða hlutabréfa. Nýtt hlutafé má til dæmis afla með frumútboði (IPO) eða samruna við sérhæft yfirtökufélag (SPAC). Flest viðskipti í skipulögðum kauphöllum og utan þeirra fara þó fram á eftirmarkaði með verðbréf sem þegar hafa verið gefin út.

12.2 Verðbólga í sögulegu samhengi

Seðlabanki Bandaríkjanna telur lága og stöðuga verðbólgu heppilega fyrir bandarískt efnahagslíf. Verðbólga er mæld með því að fylgjast með verðbreytingum á tiltekinni vöru- og þjónustukörfu yfir tíma. Neyslumynstur er mismunandi eftir hópum og því eru reiknaðir fleiri en einn verðbólgumælikvarði. Algengast er að vísa til breytinga á vísitölu neysluverðs (VNV).

12.3 Söguleg ávöxtun skuldabréfa

Sögulegar upplýsingar um ávöxtunarkröfu skuldabréfa ná mörg hundruð ár aftur í tímann, en samanburðarhæf og áreiðanleg gögn takmarkast að mestu við síðustu öld. Á því tímabili hefur ávöxtun skuldabréfasafna almennt verið lægri en ávöxtun hlutabréfa en jafnframt sveiflast minna.

12.4 Söguleg ávöxtun hlutabréfa

Af þeim eignum á peninga- og fjármagnsmarkaði sem fjallað er um í kaflanum hafa hlutabréf skilað mestri meðalávöxtun á ári. Hlutabréfafjárfestar bera meiri áhættu en eigendur skuldabréfa og fjárfestar á peningamarkaði og fá að jafnaði hærri ávöxtun í staðinn. Há langtímameðalávöxtun útilokar þó ekki tap: sögulega hafa hlutabréfamarkaðir skilað neikvæðri ársávöxtun um fjórða hvert ár. Tapár eru því mun algengari á hlutabréfamarkaði en á peninga- eða skuldabréfamarkaði.